اي کاش شعر من

مي توانست او را باز گرداند

يا وعده ملاقات را با حبيب ميسر سازد

آيا نفس من از پسِ اين همه خفتن

بيدار خواهد شد؟

تا صورت گذشته ي مخوفم را نشانم دهد؟

آيا ماه ايلول آواز بهار را درک مي کند

حال آنکه برگ هاي پائيز بر گوش خود

نهاده است؟

نه هرگز!

ساز جوبينِ محفل

سبز نخواهد شد

اگر داسي به دست گيرند

گل ها را زنده نخواهند کرد

ازجدا شدن نوشتي رو تنه زخمي قلبم

گريه کردمو نوشتم  نازنينم يا تو يا من

به تو گفتم باورم کن ميون اين همه ديوار

تو باخنده اي نوشتي هم قفس خدانگهدار

 بنويس مهلت بودن يه نفس بود

سهم من از همه دنيا يه قفس بود

بنويس که خيلي وقته واسه توگريه نکردم

سر رو شونه هات نزاشتم مثله دستات سرده سردم

 من که تو بن بست غربت زخمي از اواره پاييز

فکر چشماي تو بودم از گريه لبريز

شب عاشقونه من که حروم شد

مهلت بودن با تو که تموم شد

ندونستم بايد از تو مي گذشتم

 وقتي از غربت چشمات مي گذشتم